ستاره ی دریای مغرب

چشمانش مانند کودکی نحیف ، آرام بود اما پر درد. چهره اش خسته. خسته

از درد کشیدن های بی وقفه. گود بود زیر چشمان قهوه ایش.

دستانش کبود بودند گویا و سوزان که اینچنین چشمانش پر از اشک شده

بود.

قطره قطره های خون فرو می چکید تا به او زندگی بخشد. پیر بود شاید .

مویی بر سر نداشت تا تشخیص دهم.

کیسه ی خون در دستان مرد بود تا گرم شود و آماده برای ورود به اندام 

ضعیفش.

تصور کردم او را وقتی زردی صورتش هنوز سرخی داشته با طره های

پریشان ریخته بر پیشاني.

دل مرد را آنچنان برده بود که هنوز هم عاشقانه نگاهش می کرد.

حال که دگر مویی بر سر نداشت.

خون آرام آرام وارد می شد تا دقیقه ای بر دقایق کوتاه عمر او بیافزاید

مرد با تمام وجود گرمای تنش را به خون می بخشید تا به همسرش برسد و 

لحظه ای گرم

شود تن خسته اش.

او که نمی دانست خود درمانده تر از اوست.

زن اما خواب بود . در دنیای مبهم و دردناک خود فرو رفته بود.

خون قطره قطره وارد میشد تا چشمان زن دوباره لحظه ای باز شود و لبخند

مرد را ببیند که

چه آسان از دست دادن نیمه اش را به تماشا نشسته بود.

آه . نمی دانم لبخند مرد با این همه شکستن از کجا آمده بود.

نمی دانم.

و نخواهم دانست.

دیروز مرد را دیدم.

تنها ،خیره به دور دست ها بود و آرام نشسته در کنار سنگ سردی که

همسرش را در بر

گرفته بود جای او.

و من گویا هنوز نگاهش می کردم.