ستاره ی دریای مغرب

وقتی که هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود فضیلت ها و تباهی ها همه جا شناور بودند.

انها از بیکاری خسته و کسل شده بودند. روزی همه فضائل و تباهی ها خسته تر و کسل تر از همیشه دور هم جمع شدند ناگهان ذکاوت ایستادو گفت بیایید قائم باشک بازی کنیم همه از این پیشنهاد شاد شدند.

دیوانگی فورا فریاد زد من چشم میگذارم از انجایی که هیچ کس نمیخواست به دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند و دیوانگی کنار درختی چشم هایش را بست و شروع به شمردن کرد...

لطافت خود را به شاخه ماه اویزان کرد

خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد

اصالت در میان ابرها مخفی گشت

هوس به مرکز زمین رفت

دروغ گفت من زیر سنگی پنهان می شوم اما به ته دریا رفت

طمع به داخل کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد و هنوز دیوانگی مشغول شمردن بود...هفتادونه...هشتاد

تعجبی هم ندارد چون همه میدانیم پنهان کردن عشق مشکل است در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید...

نود وهفت...نودو هشت...نودونه.....وهنگامی که دیوانگی به صد رسید

دیوانگی فریاد زد دارم میام.اولین کسی را که پیدا کرده بود تنبلی بود زیرا تنبلی..تنبلی اش امده بود پنهان شود بعد لطافت را یافت که به شاخ ماه اویزان بود...دروغ ته چاه ...و هوس در مرکز زمین یکی یکی همه را پیدا کرد.....

حسادت در گوش هایش زمزمه کرد تو فقط باید عشق را پیدا کنی...او پشت بوته گل رز است

دیوانگی شاخه ای از درخت کند و باشدت زیاد ان را در بوته گل رز فرو کرد و این کار را دوباره تکرار کرد تا با صدای ناله ای متوقف شد...عشق از پشت بوته بیرون امد با دست هایش صورت خود را پوشاند و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون میزد شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بود و او نمیتوانست جایی را ببیند.....